'Lucas, wil je me kietelen?' vroeg m'n dochter Esqua me laatst. Natuurlijk wilde ik dat, want het is leuk om iets te doen waar iemand anders om lacht en een goed gevoel van krijgt. Maar kietelen heeft nog iets anders: je weet dat het iets is waar je eigenlijk niet goed tegen kan. Je lichaam verzet zich eigenlijk automatisch. Esqua wringde zich dan ook in allerlei bochten om het kietelen tegen te gaan. Maar als ik stopte moest ik natuurlijk weer opnieuw beginnen. Zij koos er dus voor om de spanning en het plezier dat het haar gaf te laten voortduren. Wellicht komt dat omdat we in ons gezin een gouden woord hebben: STOP. Als iemand stop zegt, dat is het ook direct stop. Dat geeft veel zekerheid. Wellicht komt het ook, omdat zij zich nog helemaal kan overgeven aan zoiets. Ik denk echter dat het bij Esqua echter veel meer een manier van leven is. Als we na het zwemmen ons even afdouchen onder de douche, dan staat ze niet, maar dan danst ze. Als ik 's middags of aan het eind van de dag thuis kom, dan twinkelen haar ogen en snelt ze naar me toe om me een knuffel te geven. Als ik haar naar bed breng, dan loopt ze niet, maar dan huppelt ze. Ik zou bijna schrijven een jaloersmakende hoeveelheid enthousiasme en energie, maar er is niets jaloersmakend aan. Het is puur. Voor een van onze klanten voeren we een opdracht. Daar blijkt dat de medewerkers als een van hun punten van ongenoegen aangaven dat ze geen of nauwelijks waardering krijgen. Ze willen gewoon de bekende schouderklop en dat is voor leidinggevende (en wellicht mede-collega's) erg moeilijk. Als je je werk goed doet, is dat blijkbaar de norm. En waarom zou je dat waarderen? We hebben immers afgesproken dat je dat zou doen? Moet ik dan er energie in steken om je een goed gevoel te geven? Je bent toch geen kind meer! Resultaat: energie en enthousiasme voor de organisatie is weg. Hoe nu verder? Van mijn moederskant heb ik een vrij grote familie. Nu ik op Curacao woon, zie ik ze zelden, maar de waarheid gebiedt mij te zeggen dat het daarvoor niet veel anders was. Gelukkig is er een lieve tante die een website bijhoudt waar het familienieuws bij elkaar komt. Zo las ik dat mijn neef binnenkort promoveert op het thema Straffen en Belonen in het werkproces. Toen ik de populaire versie las van het proefschrift wist ik meteen hoe waardevol dit was. De site plimenten.com maakte duidelijk hoe je volgende stappen kan maken. Als je bewust het gedrag beloont dat je wenst, stimuleer je dat het wordt herhaalt. En belonen kan heel goed plaatsvinden in iets anders dan geld alleen: de letterlijke schouderklop, een mailtje, de duim omhoog, etc. Dus wat doe ik: ik mail mijn neef. Dat ik zijn geweldige verhaal heb gelezen. En of hij zin heeft om naar Curacao te komen om het ook hier te vertellen. Binnen enkele uren een reactie terug: natuurlijk kom ik! Zonder dat ik gekieteld werd, verscheen er een brede lach op mijn gezicht. Daar kreeg ik weer energie van!