Een klant bij mijn huidige werk wilde een aantal jaren geleden een groot, nieuw kantoor openen. Het moest een groot feest worden, met alles erop en eraan. Een collega van mij deed toen de suggestie om een jonge, ambitieuze senator uit de VS uit te nodigen voor een speech, ene Obama. Hij kreeg daarop een e-mail terug: 'Who the hell is Obama?' Ik zal eerlijk toegeven dat ik in de strijd om de Democratische presidentskandidaat een voorkeur had voor Hillary. Ik had zelfs een koffiemok via haar website besteld: als aandenken en als steun. Tijdens de bijzonder spannende race werd al snel duidelijk dat Obama vele Amerikanen wist te raken. Het was mij toen niet duidelijk waarom precies. Onlangs kocht ik op de luchthaven van Aruba het prachtige boekwerk van TIME: 'Expanded Inauguration Edition, President Obama, The path to the White House. Het is een fraai overzicht met tekst en vooral veel foto's over hoe het allemaal zo ver heeft mogen komen. Met bijvoorbeeld een foto van Obama in Berlijn waar hij meer dan 200.000 mensen toespreekt. De status van een popidool, maar in plaats van ontspanning en entertainment bracht hij wat anders. In de Branding workshops die ik regelmatig geef, laat ik de deelnemers vaak logo's zien van diverse merken en vraag hen te roepen wat er in hen naar boven komt. Sinds de strijd om het presidentschap heb ik daar een foto van Obama aan toegevoegd. En hier, in het Caribisch gebied en in Suriname zijn de reacties heftig. Zeker nadat Obama daadwerkelijk president was geworden. Mensen reageerden emotioneel, waren trots, begonnen spontaan te klappen en joelen. De huidskleur speelt daar volgens mij een belangrijke rol bij: het is dus toch mogelijk. Maar alle huggende mensen in Amerika -zwart, wit, geel, rood etc- lieten zien dat er meer was. Hier was een leider opgestaan die niet alleen liet zien dat hij mens was; hij liet ook zien dat er nieuwe manieren mogelijk waren. Van campagne voeren tot het zoeken naar oplossingen voor wereldproblemen. Van volwassen gesprekken voeren met de kiezer tot het tonen van integriteit. Want zaten niet velen te speculeren op een misstap, een verkeerde uitspraak terwijl de miccrofoons nog aanstonden? Het was zonde van de tijd: Obama is zoals ie is. En nu hij president is, zie je hem groeien in zijn rol. Hoewel ook hij het natuurlijk niet in zijn eentje kan en hij steunt op vele mensen die hem helpen, is hij het wel die de inspiratie brengt. En op zo'n manier dat velen zien en merken dat hij er hard voor werkt, er verstand van heeft en hij zijn energie zo gebruikt om er veel positiefs uit te halen. Wat een verademing bij zijn voorganger of -totaal geen vergelijk- Wilders of Berlusconi. Uiteindelijk heb je leiders nodig die bruggen weten te bouwen, mensen bij elkaar weten te brengen: op wereldniveau, op Curacao, op je werk en in je eigen leven. De koffiemok is op mijn werk op raadselachtige wijze verdwenen. De e-mail heeft mijn collega nog steeds: 'who the hell is Obama?'