Afgelopen vrijdag vloog ik weer eens van Curacao naar Aruba. Ik vind dat altijd leuk. Om 5.15 uur opstaan en dan zien dat er al veel meer mensen wakker zijn en een hele organisatie als het vliegveld al op volle toeren draait. En dan mensen kijken. Vaak is er wel een bekende. Het is, zeker na bijna twee jaar, een kleine wereld. Deze dag was bijzonder. Van een collega had ik maanden geleden het boek te leen gekregen met als titel 'the power of nice'. Na het lezen zijn we ons nog meer bewust wat vriendelijkheid en aardig zijn voor een positieve uitwerking hebben. Het maakt heel veel mogelijk. Zo stapte ik afgelopen vrijdag in het vliegtuig en raakte met mijn buurman aan de praat over onze iPhone en Blackberry. Het gesprek ging verder en ik vroeg hem wat zijn beroep was. Hij bleek gezaghebber op een van de eilanden. Het was erg aardig om te horen hoe hij ideeen had over hoe zijn eiland de huidige ontwikkelingen zou kunnen aangrijpen om mensen stap voor stap mee te nemen naar een betere wereld, hoe moeilijk dat ook zou zijn. We hadden het over Bush met zijn 'either you with us or against us', en dat deze schijnbare duidelijkheid heel weinig ruimte laat voor de noodzakelijke nuance. En dat het overbrengen van nuances, ook in de politiek, belangrijk is en goed is uit te leggen. Iemand die te hard rijdt hoopt op coulance bij de agent, maar wil soms voor anderen dat een harde norm wel wordt gehandhaaft. Hij bleek mijn collega op Aruba te kennen, zoals gezegd: een kleine wereld. Het was een leuk gesprek en we wensten elkaar een prettige dag.

Ik was op Aruba onder meer om verschillende sollicitatiegesprekken te voeren om een vacature in te vullen. Een van de sollicitanten kwam wat schuchter over. Gaandeweg kwam ze echter steeds los en ik merkte, ondanks dat ik honger had en vermoeid was van de verschillende gesprekken, dat ik geboeid zat te luisteren. Er ontstond een gesprek waar energie werd doorgegeven en enthousiamse ontstond. En eigenlijk kwam het door gemeende belangstelling te tonen: over en weer. Omdat ik toch op Aruba was en ik een beachvolleybaltoernooi organiseer op Aruba, Curacao en Bonaire, maakte ik kennis met de mensen op Aruba die wellicht wilden helpen. Ik was wat laat, maar het was geen probleem: ze bleven op me wachten. Ik vertelde mijn verhaal en als reactie kreeg ik een kort relaas dat - net als in andere landen- de belangstelling voor volleybal achteruit loopt. Ze waren erg blij met mijn plan en wilden graag meewerken om te zien hoe we gezamenlijk het mogelijk zouden kunnen maken. Gewoon: als het een goed plan is, dan steunen we het en gaan we het mogelijk maken. Niks geen poespas. En toen bleek natuurlijk dat ik met de vriend van de voorzitter in Nederland had gevolleybald. Zoals gezegd: een kleine wereld. De voorzitter had pas recent deze functie aanvaard, omdat hij het volleybal op Aruba nieuw leven wil inblazen. Hij had mijn verzoek om te overleggen bijna als een teken van hogerhand gezien om dit mogelijk te maken...hij wil graag helpen. Aan het eind van de lange dag weer terug naar het vliegveld op Aruba. He, daar was de gezaghebber ook. Ik kon hem de welgemeende groeten van mijn collega overbrengen en jeugdherinneringen doorgeven. Belangstellend hebben we elkaars dag doorgenomen en terug op Curacao riep hij: he Lucas, we houden contact he!

Het was een lange dag van een lange week. Met energie reed ik echter naar huis. Het gaf voor mij weer eens aan alles wat je doet met bezieling meer effect oplevert: op anderen en op jezelf. Ja, dat had ik wel vaker gelezen, maar het was heerlijk om het weer te ervaren.