Jaren en jaren geleden keek ik graag naar Sterrenslag. Ik vond het altijd prachtig om te zien hoe de mensen van de omroep altijd zo veel lol hadden met elkaar. De ex-sporters waren altijd veel te serieus. Die waren alleen maar bezig te bekijken hoe ze konden winnen. Dan werd er weer aan de team-captain gevraagd naar zijn of haar mening en altijd was het antwoord van de omroepcoach vele malen leuker dan dat van de ex-sporters. Ik snap dat ook wel. Sporters hebben hun hele leven vaak besteed aan iedere keer hetzelfde doen om een resultaat neer te zetten. Ze hebben drank laten staan, zijn niet uitgegaan, hadden hun leven om het sporten heen gebouwd. Sterker nog: hun leven was het sporten. Bij Sterrenslag ging het dan ook helemaal niet om de lol, hun sport-zenuw werd weer geraakt en er moest dus gepresteerd worden. En daar past het niet bij om te relativeren of grappig te doen. Wellicht later aan de bar of in het hotel, maar niet rond een topprestatie.

Vanavond heb ik tegen mijn team gezegd dat ik stop met volleybal. Ik had me eigenlijk voorgenomen om dit seizoen als laatste seizoen te bestempelen, maar hier is de competitie nog niet begonnen. Ik haak dus al eerder af. De afgelopen training stond ik er alleen voor, ik was de enige. Zelfs na een half uur. Bij een voorbereidende wedstrijden heb ik het twee keer meegemaakt dat we pas bij het eerste fluitsignaal compleet waren. Ik geloof niet in het stereotype antwoord van de Antilliaanse cultuur. Het past gewoon niet bij deze groep. Ook in Nederland heb ik meegemaakt dat de inzet en beleving van de spelers niet hetzelfde waren. En dat werkt simpelweg niet. Dan krijg je geen team, geen teamgeest. Hier geven oudere ex-spelers aan dat het vroeger wel anders was. Dat zal zeker zo zijn. Ik verwacht dat er over een bepaalde tijd wel weer een groep komt met wel dezelfde beleving van het spel en de wil om vooruit te komen en te winnen. Of ben ik nu te serieus geworden voor het sporten? Vergeet ik de lol niet te veel en moet ik niet meer de andere beleving respecteren?

Het grappige is misschien wel dat ik omwille van de lol nu gestopt ben. Ik wil graag met plezier naar de training en de wedstrijd rijden. Daar wil ik zelf graag een bijdrage aan leveren en het ook meemaken in de groep. Nu opent zich weer een wereld van mogelijkheden om nieuwe lol te krijgen.

 

En toch....het knaagt. 30 jaar volleybal is niet niets. Het heeft me mede gemaakt tot wie ik nu ben. Ik heb grote trainers en spelers meegemaakt, ik heb er vrienden voor het leven er aan overgehouden, prachtige resultaten neergezet, de gouden Olympische finale mogen zien in Atlanta, fantastische inzichten gekregen over het spel, groepsdynamiek en mensen en vooral heel veel plezier gehad.

Een trainer vertelde mij eens het verhaal van zijn jonge dochter die net had geleerd hoe ze een handstand kon maken. Hij zei dat ze de hele dag niets anders deed, want ze kon het goed. Het behang kwam bijna van de muur af. De moraal was dat als je iets goed kan, dan wil je dat graag blijven doen. Ik ben dus heel benieuwd wat ik over een jaar doe....