Voordat we naar Curacao vertrokken om ons de komende drie jaar hier te vestigen, had ik in de krant gelezen dat Albert Heijn een vestiging had geopend. Het openingsweekend was waanzinnig druk geweest. Nieuw zou zijn dat er jongens klaar stonden om de boodschappen in te pakken. Ze zouden het ook naar je auto brengen.

Ik was nog geen week op het eiland of daar diende ze het eerste bezoek aan Appie al aan. Mooi en groot en welhaast alle producten in de schappen die we in Nederland ook hebben of kopen. Omdat we nog niet de sleutel van ons huis hadden gekregen en in een hotel verbleven, hadden we nog niet massaal ingeslagen. Richting de kassa drong zich bij mij al de vraag op: hoeveel ga ik straks geven. Ik wilde zeker niet te weinig geven en te veel zou ook raar overkomen. Ik wilde niet worden gehouden voor een rijke, ongeinteresseerde toerist, noch voor een gierige Makamba.

Als je het niet weet, dan kun je het vragen, bedacht ik me maar. Dus op weg van de kassa naar de auto vroeg ik aan de jongen hoeveel hij krijgt. Tussen de twee en vier gulden zei hij. Ik gaf hem dus drie gulden.

In de weken daarna bleef ik echter kijken naar wat anderen gaven. Wat nu als het een hele slimme jongen was geweest die wel doorhad dat ik het niet wist? Misschien betaalde ik nog steeds te veel. Ik zou wel drie jaar op het eiland blijven en ik zou er dus lang last van kunnen hebben.

Op een middag dronk ik een bakkie koffie bij de counter achter de kassa's en kon zo de AH-klanten observeren. Er kwam een ouder stel Nederlanders aan die met hun winkelwagentje en veel witte plastic zakken hun eigen boodschappen inpakten. Ik hoorde wat gemompel over 'dat kan ik zelf wel' en 'ik wil daar niet voor betalen'. Toen moest ik denken aan de gids die ons een keer rondleidde op St Lucia. Hij zei tegen het kleine reisgezelschap: 'zo direct komen we bij enkele mensen die producten verkopen die ze zelf hebben gemaakt. Je kunt het mooi vinden of niet. Je kunt eraan voorbijlopen en je neus ophalen. Realiseer je ook dat het voor deze mensen hun manier is om inkomsten te verkrijgen. Voor jullie zijn het kleine bedragen en je kunt anderen helpen. De keus is aan jullie.'

En zo is het bij de jongens van Appie ook. De keus is aan mij. Ik kies er ook voor om met de jongens een praatje te maken als ze met ons meelopen naar de auto. Je ziet namelijk ook mensen voor de jongens uitlopen. Dat komt op mij zo vreemd over. Nu weet ik waarom een jongen zijn haar zo bijzonder heeft laten scheren, wat de drukke dagen zijn en wat sommige jongens als hobby hebben. Eigenlijk is het allemaal best makkelijk.