Voordat we naar Curacao verhuisden hadden we de opmerking al een paar keer gekregen: 'joh, na een poosje heb je het daar wel gezien en kom je snel weer terug naar Nederland.' En nu, met Kerst, gingen we naar Miami. Het was lekker om er even tussen uit te zijn. Niet omdat het eiland te klein was geworden, meer omdat het altijd lekker is om even in een andere omgeving te zijn. Ik had me er al helemaal op verheugd. Van alle dingen die we konden doen had ik telefoonnummers, routebeschrijvingen, openingstijden keurig op een A4-tje geschreven. Vooral de verschillende malls, de winkelcentra met meer dan 200 winkels, deden mijn shopping-hart sneller slaan. Ik zou heerlijk inslaan: overhemden, schoenen, shirts, broeken, het kon niet op. Mijn credit card zou het welhaast begeven...

Op Eerste Kerstdag stonden we klaar om voor het eerst ons geluk te beproeven in de Saw Grass mall. Bij de lobby van het hotel kregen we te horen dat zelfs in Amerika op deze dag de winkels dicht zijn. En helaas ook de musea, waardoor we noodgedwongen er een dagje op het strand van moesten maken.

De volgende dag dan. Nieuwe kansen. Maar ondanks dat ik er al verschillende keren was geweest lukte het maar niet om er in een directe lijn naar toe te rijden. We zijn wel vier keer gekeerd. Eindelijk aangekomen bleek het niet zo'n goed idee dat we de kids hadden meegenomen. We maakten een afspraak met de au pair om even zelf te kunnen shoppen, maar toen bleek de afgesproken tijd te kort, de rijen voor de kassa's te lang. 2 setjes nieuwe shorts en 6 paar witte sportsokken waren de score van de grootste mall in Florida tijdens de geweldige Kerstkortingen. En we moesten weg, want we hadden immers afgesproken dat we 's middags wat voor de kinderen zouden doen. Pas in de auto kon ik er om lachen: zo graag willen shoppen en dan met zo weinig terugkomen.

Een dag later ging het dan wel goed. De Aventura Mall lag dichter bij ons hotel op South Beach en we zorgden ervoor dat we bijna de eersten waren. Oh, wat was het hier lekker winkelen: prachtige ambiance, precies de juiste winkels en ik kon aan de slag. Ik had me voorgenomen om alleen dat te kopen wat ik ook echt nodig had en ook echt zou aantrekken. Te vaak had ik kleren gekocht die eenmaal thuis gekomen toch niet zo heel fraai waren. Maar wel in de aanbieding! Dus ik winkelde op een verantwoorde manier en kwam na twee uur met een paar volle tassen terug. Zelfs een capuccino had ik weggegooid, omdat ik het niet snel genoeg kon opdrinken. En dat ging weer van mijn shopping-time af.

Zeer tevreden reed ik terug naar Miami.

We hadden de kids beloofd dat we één keer bij McD zouden eten. Toen we die avond eenmaal zaten kwam er van de bank achter ons een jongetje even kijken. Ik denk dat ie 1 jaar was. We zwaaiden wat en zeiden hallo. Hij vond de aandacht leuk en sloeg met zijn handje op de bank en zat aan ons haar. Dat werd wat vervelend en we zeiden er vriendelijk wat van. Toen bleek dat zijn vader naast hem zat. Het was een jongen die zeker nog geen 20 was. Hij zei er wat van en gaf het kind een tik in zijn gezicht. De vader deed zijn capuchon weer over zijn gezicht en ging verder met slapen op tafel. Mijn maag had zich al omgedraaid. Eens had ik meegemaakt hoe in Scheveningen, terwijl ik op de tram stond te wachten, een vader zijn riem losmaakte en zijn zoon van een paar keer mee van langs gaf. De moeder van de jongen stond erbij en keek ernaar. Net als ik. Toen had ik me laten overrompelen en dat wilde ik niet nog eens.

Terug in de McD bleek dat de moeder van de jongen daar aan het werk was achter de counter. Ze lachte naar haar kleine en haar vriend. Blijkbaar wachtten ze op de afloop van haar dienst. Zoals van een kind van één te verwachten is, kwam hij nog een paar keer kijken en zat hij weer aan ons haar. En weer gaf de vader hem wat tikjes. En weer draaide de vader zich om en sliep verder. Ik wist niet goed wat ik moest doen. Mijn zoon Jethro van zes gaf het antwoord wat wij ook vaak bij onze kinderen gebruikte: afleiden. Hij speelde kiekeboe met zijn handen. De jongen deed hem na en ze hebben minutenlang plezier gehad. En natuurlijk had ik gedachten over wat er van de vader, moeder en vooral het kind terecht moest komen. Maar Jethro deed het mooiste: oprechte aandacht geven, spelen en elkaar blij maken.

Even later kwam er een oudere dame naar ons toe die het hele schouwspel had gezien. Ze begon over hoe Miami aan het veranderen was. Dat het zo anders was met die Aziaten, Cubanen en vooral de Afro Americans. Niets deugde er aan hen. En het was allemaal hun eigen schuld. Ik gaf aan dat ik niet met haar mee kon gaan in haar gedachten en dat alle mensen wat mij betreft gelijke kansen moeten hebben. Ik had namelijk net gezien hoe makkelijk je verschillende werelden kon overbruggen.

Terug in het hotel voelde ik geluk terwijl ik naar mijn kinderen keek. Ik zag ook de tassen met kleren en herinnerde de Saw Grass experience. Een van de voornemens voor 2008 was al duidelijk: vaker inzien wat echt belangrijk is en daarvoor gaan!