Een kennis van me zei eens tegen me: 'kinderen zijn minstens je gelijke.' Het heeft een tijdje geduurd voordat ik het echt begreep.

Ik was toch veel verder in het leven, had toch veel meer meegemaakt. Hoe kun je nu op een gelijk niveau staan als je nog niets eens zindelijk bent?

Vandaag dacht ik weer eens terug aan die zin van mijn kennis. Het hele weekend was ik weg geweest voor een training. Op zaterdagavond was mijn dochter in haar slaap wat ongemakkelijk aan het pruttelen. Ik ging naar haar toe en kon haar gerust stellen met slechts een paar woorden. Wat een vertrouwen had mijn dochter dat ze gewoon weer in slaap viel! Een paar woorden, de wetenschap dat er iemand is die van je houdt en alles is weer goed: prachtig.

Aan het eind van de middag kwam ze terug van de creche. Toen ze me zag, straalde ze van oor tot oor. Ze wilde haast door de deur heen lopen om me te begroeten. Ze omhelsde me en bleef springend voor me staan, terwijl ze me vast hield. Haar ogen hadden de blik die je hebt als je heel blij bent om iemand te zien. Ze is bijna drie en laat me zo mooi zien hoe puur emoties zijn en hoe gemakkelijk je ze kunt uiten. En vooral de onvoorwaardelijkheid van haar liefde. Want natuurlijk mag ze soms iets niet wat ze heel graag wil en natuurlijk huilt ze dan gemeend als ze haar zin niet krijgt en ons op dat moment niet lief vindt. En eerlijk gezegd, ook daar geniet ik van. Acteurs hoeven alleen maar naar kinderen te kijken om te zien hoe emoties eruit zien. Als je je eten niet lekker vindt, dan zeg je dat niet op een neutrale toon. Nee, je duwt je bord zo ver mogelijk van je vandaan met handgebaren alsof je er helemaal niets meer mee te maken wilt hebben. En natuurlijk kijk je dan de andere kant op. Je eten is te vies om te aanschouwen. Ja, op twee-jarige leeftijd hebben ze het al door.

 

Ik moest ook denken aan mijn zoon die tijdens een ander wekend dat ik weg was met een foto van mij op zijn borst in slaap was gevallen. Hij wilde me bij zich hebben, want hij miste me zo. Hou dan je ogen maar eens droog als je dat hoort.

Hij is creatief en kan goed onder woorden brengen wat hij wil. Ik heb mezelf geleerd om daar gebruik van te maken. De kracht van een vraag is vele malen groter dan zelf het antwoord geven. Zo heb ik hem eens gevraagd wat ik moest doen. Ik was moe en kriebelig en wilde graag dat hij meewerkte en niet dwars zou liggen. Simpel door het aan hem te vragen, gaf hij zelf de oplossing.

Tegenwoordig gamen we samen. Als we er op een bepaald level niet uitkomen, is hij het die de oplossingen bedenkt. Hij combineert zaken, probeert nieuwe dingen, leert van zijn fouten en leeft heel erg in het nu. Wat er vandaag op school is gebeurd, is nauwelijks nog interessant en morgen is nog veel te ver weg. Je kunt immers alleen in het heden 'doen'. Prachtige inzichten krijg ik van mijn kinderen.

 

Gea vertelde aan tafel dat kinderen per dag 400 keer lachen en volwassenen 15 keer. Wat ben ik blij dat ik kinderen om me heen heb. Zij inspireren mij om met volledig van het leven te genieten. Met heel veel lol!