| Lucas's profileEnergie, passie & vrijhe...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
Energie, passie & vrijheidJune 08 ObamaEen klant bij mijn huidige werk wilde een aantal jaren geleden een groot, nieuw kantoor openen. Het moest een groot feest worden, met alles erop en eraan. Een collega van mij deed toen de suggestie om een jonge, ambitieuze senator uit de VS uit te nodigen voor een speech, ene Obama. Hij kreeg daarop een e-mail terug: 'Who the hell is Obama?' Ik zal eerlijk toegeven dat ik in de strijd om de Democratische presidentskandidaat een voorkeur had voor Hillary. Ik had zelfs een koffiemok via haar website besteld: als aandenken en als steun. Tijdens de bijzonder spannende race werd al snel duidelijk dat Obama vele Amerikanen wist te raken. Het was mij toen niet duidelijk waarom precies. Onlangs kocht ik op de luchthaven van Aruba het prachtige boekwerk van TIME: 'Expanded Inauguration Edition, President Obama, The path to the White House. Het is een fraai overzicht met tekst en vooral veel foto's over hoe het allemaal zo ver heeft mogen komen. Met bijvoorbeeld een foto van Obama in Berlijn waar hij meer dan 200.000 mensen toespreekt. De status van een popidool, maar in plaats van ontspanning en entertainment bracht hij wat anders. In de Branding workshops die ik regelmatig geef, laat ik de deelnemers vaak logo's zien van diverse merken en vraag hen te roepen wat er in hen naar boven komt. Sinds de strijd om het presidentschap heb ik daar een foto van Obama aan toegevoegd. En hier, in het Caribisch gebied en in Suriname zijn de reacties heftig. Zeker nadat Obama daadwerkelijk president was geworden. Mensen reageerden emotioneel, waren trots, begonnen spontaan te klappen en joelen. De huidskleur speelt daar volgens mij een belangrijke rol bij: het is dus toch mogelijk. Maar alle huggende mensen in Amerika -zwart, wit, geel, rood etc- lieten zien dat er meer was. Hier was een leider opgestaan die niet alleen liet zien dat hij mens was; hij liet ook zien dat er nieuwe manieren mogelijk waren. Van campagne voeren tot het zoeken naar oplossingen voor wereldproblemen. Van volwassen gesprekken voeren met de kiezer tot het tonen van integriteit. Want zaten niet velen te speculeren op een misstap, een verkeerde uitspraak terwijl de miccrofoons nog aanstonden? Het was zonde van de tijd: Obama is zoals ie is. En nu hij president is, zie je hem groeien in zijn rol. Hoewel ook hij het natuurlijk niet in zijn eentje kan en hij steunt op vele mensen die hem helpen, is hij het wel die de inspiratie brengt. En op zo'n manier dat velen zien en merken dat hij er hard voor werkt, er verstand van heeft en hij zijn energie zo gebruikt om er veel positiefs uit te halen. Wat een verademing bij zijn voorganger of -totaal geen vergelijk- Wilders of Berlusconi. Uiteindelijk heb je leiders nodig die bruggen weten te bouwen, mensen bij elkaar weten te brengen: op wereldniveau, op Curacao, op je werk en in je eigen leven. De koffiemok is op mijn werk op raadselachtige wijze verdwenen. De e-mail heeft mijn collega nog steeds: 'who the hell is Obama?' March 29 The power of NiceAfgelopen vrijdag vloog ik weer eens van Curacao naar Aruba. Ik vind dat altijd leuk. Om 5.15 uur opstaan en dan zien dat er al veel meer mensen wakker zijn en een hele organisatie als het vliegveld al op volle toeren draait. En dan mensen kijken. Vaak is er wel een bekende. Het is, zeker na bijna twee jaar, een kleine wereld. Deze dag was bijzonder. Van een collega had ik maanden geleden het boek te leen gekregen met als titel 'the power of nice'. Na het lezen zijn we ons nog meer bewust wat vriendelijkheid en aardig zijn voor een positieve uitwerking hebben. Het maakt heel veel mogelijk. Zo stapte ik afgelopen vrijdag in het vliegtuig en raakte met mijn buurman aan de praat over onze iPhone en Blackberry. Het gesprek ging verder en ik vroeg hem wat zijn beroep was. Hij bleek gezaghebber op een van de eilanden. Het was erg aardig om te horen hoe hij ideeen had over hoe zijn eiland de huidige ontwikkelingen zou kunnen aangrijpen om mensen stap voor stap mee te nemen naar een betere wereld, hoe moeilijk dat ook zou zijn. We hadden het over Bush met zijn 'either you with us or against us', en dat deze schijnbare duidelijkheid heel weinig ruimte laat voor de noodzakelijke nuance. En dat het overbrengen van nuances, ook in de politiek, belangrijk is en goed is uit te leggen. Iemand die te hard rijdt hoopt op coulance bij de agent, maar wil soms voor anderen dat een harde norm wel wordt gehandhaaft. Hij bleek mijn collega op Aruba te kennen, zoals gezegd: een kleine wereld. Het was een leuk gesprek en we wensten elkaar een prettige dag. Ik was op Aruba onder meer om verschillende sollicitatiegesprekken te voeren om een vacature in te vullen. Een van de sollicitanten kwam wat schuchter over. Gaandeweg kwam ze echter steeds los en ik merkte, ondanks dat ik honger had en vermoeid was van de verschillende gesprekken, dat ik geboeid zat te luisteren. Er ontstond een gesprek waar energie werd doorgegeven en enthousiamse ontstond. En eigenlijk kwam het door gemeende belangstelling te tonen: over en weer. Omdat ik toch op Aruba was en ik een beachvolleybaltoernooi organiseer op Aruba, Curacao en Bonaire, maakte ik kennis met de mensen op Aruba die wellicht wilden helpen. Ik was wat laat, maar het was geen probleem: ze bleven op me wachten. Ik vertelde mijn verhaal en als reactie kreeg ik een kort relaas dat - net als in andere landen- de belangstelling voor volleybal achteruit loopt. Ze waren erg blij met mijn plan en wilden graag meewerken om te zien hoe we gezamenlijk het mogelijk zouden kunnen maken. Gewoon: als het een goed plan is, dan steunen we het en gaan we het mogelijk maken. Niks geen poespas. En toen bleek natuurlijk dat ik met de vriend van de voorzitter in Nederland had gevolleybald. Zoals gezegd: een kleine wereld. De voorzitter had pas recent deze functie aanvaard, omdat hij het volleybal op Aruba nieuw leven wil inblazen. Hij had mijn verzoek om te overleggen bijna als een teken van hogerhand gezien om dit mogelijk te maken...hij wil graag helpen. Aan het eind van de lange dag weer terug naar het vliegveld op Aruba. He, daar was de gezaghebber ook. Ik kon hem de welgemeende groeten van mijn collega overbrengen en jeugdherinneringen doorgeven. Belangstellend hebben we elkaars dag doorgenomen en terug op Curacao riep hij: he Lucas, we houden contact he! Het was een lange dag van een lange week. Met energie reed ik echter naar huis. Het gaf voor mij weer eens aan alles wat je doet met bezieling meer effect oplevert: op anderen en op jezelf. Ja, dat had ik wel vaker gelezen, maar het was heerlijk om het weer te ervaren. September 30 Te serieus voor volleybal?Jaren en jaren geleden keek ik graag naar Sterrenslag. Ik vond het altijd prachtig om te zien hoe de mensen van de omroep altijd zo veel lol hadden met elkaar. De ex-sporters waren altijd veel te serieus. Die waren alleen maar bezig te bekijken hoe ze konden winnen. Dan werd er weer aan de team-captain gevraagd naar zijn of haar mening en altijd was het antwoord van de omroepcoach vele malen leuker dan dat van de ex-sporters. Ik snap dat ook wel. Sporters hebben hun hele leven vaak besteed aan iedere keer hetzelfde doen om een resultaat neer te zetten. Ze hebben drank laten staan, zijn niet uitgegaan, hadden hun leven om het sporten heen gebouwd. Sterker nog: hun leven was het sporten. Bij Sterrenslag ging het dan ook helemaal niet om de lol, hun sport-zenuw werd weer geraakt en er moest dus gepresteerd worden. En daar past het niet bij om te relativeren of grappig te doen. Wellicht later aan de bar of in het hotel, maar niet rond een topprestatie.
Vanavond heb ik tegen mijn team gezegd dat ik stop met volleybal. Ik had me eigenlijk voorgenomen om dit seizoen als laatste seizoen te bestempelen, maar hier is de competitie nog niet begonnen. Ik haak dus al eerder af. De afgelopen training stond ik er alleen voor, ik was de enige. Zelfs na een half uur. Bij een voorbereidende wedstrijden heb ik het twee keer meegemaakt dat we pas bij het eerste fluitsignaal compleet waren. Ik geloof niet in het stereotype antwoord van de Antilliaanse cultuur. Het past gewoon niet bij deze groep. Ook in Nederland heb ik meegemaakt dat de inzet en beleving van de spelers niet hetzelfde waren. En dat werkt simpelweg niet. Dan krijg je geen team, geen teamgeest. Hier geven oudere ex-spelers aan dat het vroeger wel anders was. Dat zal zeker zo zijn. Ik verwacht dat er over een bepaalde tijd wel weer een groep komt met wel dezelfde beleving van het spel en de wil om vooruit te komen en te winnen. Of ben ik nu te serieus geworden voor het sporten? Vergeet ik de lol niet te veel en moet ik niet meer de andere beleving respecteren?
Het grappige is misschien wel dat ik omwille van de lol nu gestopt ben. Ik wil graag met plezier naar de training en de wedstrijd rijden. Daar wil ik zelf graag een bijdrage aan leveren en het ook meemaken in de groep. Nu opent zich weer een wereld van mogelijkheden om nieuwe lol te krijgen.
En toch....het knaagt. 30 jaar volleybal is niet niets. Het heeft me mede gemaakt tot wie ik nu ben. Ik heb grote trainers en spelers meegemaakt, ik heb er vrienden voor het leven er aan overgehouden, prachtige resultaten neergezet, de gouden Olympische finale mogen zien in Atlanta, fantastische inzichten gekregen over het spel, groepsdynamiek en mensen en vooral heel veel plezier gehad.
Een trainer vertelde mij eens het verhaal van zijn jonge dochter die net had geleerd hoe ze een handstand kon maken. Hij zei dat ze de hele dag niets anders deed, want ze kon het goed. Het behang kwam bijna van de muur af. De moraal was dat als je iets goed kan, dan wil je dat graag blijven doen. Ik ben dus heel benieuwd wat ik over een jaar doe....
 April 08 Stereotypering De grote Franse filosoof, Bertrand Russell zei: 'The whole problem with the world is that fools and fanatics are always so certain of themselves, but wiser people so full of doubts.' Hij zei het vast in het Frans en het is nog steeds toepasbaar. Je ziet het in het politieke debat waar soundbites het al jaren hebben gewonnen van de nuance. Waar zeer sterke, eenzijdige versimpeling het wint van het goed en verantwoord besturen van een land, een hele samenleving. Het is natuurlijk ook wel makkelijk om te appeleren aan onderbuikgevoelens, angsten of eenzijdige standpunten te verkondigen. En het is makkelijk om in die valkuil te stappen. Op een verjaardagsfeestje weet ook vaak iedereen het beter, de oordelen zijn snel en vaak hard geformuleerd. Op Curacao merk ik het ook. Als je met sommige (en niet alle!) Nederlanders praat en vooral die er langer zitten, hebben die vaak een oordeel over Antillianen. Dat is natuurlijk een oordeel over alle Antillianen, hoewel hun ervaring natuurlijk nooit zo ver kan gaan. Ik hoor dan veel over het nakomen van afspraken, de werkhouding, de criminaliteit. Ik zit nu al 9 maanden op het mooie eiland en voor de dagelijkse informatie over Nederland ben ik veelal aangewezen op Internet. Het is wat mij betreft net zo makkelijk om dezelfde opmerkingen te maken over Nederlanders als die ik hoor over Antillianen. Alleen al even vandaag op Nu.nl (8 april 2008, kleine selectie): Criminelen jagen met honden illegaal op wild, voor de kick; Oud-rechter krijgt hogere straf opgelegd; Politie vindt schietklare vuurwapens bij tiener; man neergestoken in eigen deuropening. Vanuit Curacao kan ik denken: in wat voor een land leeft mijn familie? Maar gelukkig heb ik zelf bijzondere positieve ervaringen met Nederland, ik weet dat berichten uit die nieuwskoppen waar zijn, maar dat er ook veel goeds is in Nederland. Heel veel goeds. En zo is het ook met Antillianen, de Antillen en waarschijnlijk met alle landen op de wereld. Als je beter om je heen kijkt, open staat voor wat een land, een cultuur te bieden heeft, dan kun je zien hoe mooi het is. En voor een betere kijk is het nodig om de taal te kunnen spreken, zeker als je er langer wilt blijven. Daarom zijn verplichte taalcursussen volgens mij ook zo goed. En daarnaast is een inburgeringscursus een prima idee. Als dat een genuanceerd beeld biedt over de samenleving, de mensen, de cultuur, het politieke bestel, dan levert dat veel meer begrip op. Zo is het Papiamentu een taal waar zinnen korter kunnen zijn dan in het Nederlands. Daarnaast worden een e vaak uitgesproken als een i, een i als een ie. Dat maakt het voor mij veel makkelijker om het Nederlands te begrijpen dat Antillianen spreken, mocht het mij wat anders overkomen. Zo zat ik laatst naar een typische Hollywoodfilm te kijken, hier op Curacao. Ik zat met licht gekromde tenen, want ik merkte dat alle acteurs blank waren. Een soort plaatsvervangende schaamte, al dan niet terecht. Ik moest denken aan de Oscar-winnende film Crash, die ook ingaat op vooroordelen en stereotypering. In de film moest een Afro-American, zoals het in de USA heet, die in een soap speelde een typisch Afro-American-accent aanhouden, anders zou hij te slim overkomen en zou het publiek hem onvoldoende herkennen. Is het antwoord dat in iedere film dan maar alle rassen eerlijk verdeeld zijn, evenals alle geloven etc? Nee. Het precieze antwoord weet ik niet, maar ik geloof in krachten en tegenkrachten. Daarbij is het altijd van belang goed te kijken naar wie in de huidige situatie de kracht heeft en welk belang er zit om die situatie te laten voortbestaan. Op Curacao hoor ik op mijn werk vaak het adagium 'live and let live'. Op een klein eiland begrijpt men bijzonder goed dat je elkaar ruimte moet gunnen, zodat iedereen kan meedoen en iedereen een stuk van de taart mag hebben. George Santayana sprak: the wisest mind has yet something to learn. Hoewel 'much learning doesn't teach understanding' (Heraclitus). Ik blij dan ook graag bij de wijsheid van de Indianen: 'Never criticize a man until you've walked a mile in his moccasins.' March 06 Correct me if I'm wrongIn een boek over de grote filosofen las ik dat Socrates gezegd heeft: 'Wees zoals je wilt zijn.'
En ik realiseerde me dat de schoonheid van veel dingen zit in de kracht van de eenvoud. Wat was het mooi gezegd: wees zoals je wilt zijn. Ik ga voor het betoog voorbij aan de diepere filosofische en psychologische vragen. Naar mijn mening is het namelijk simpel: wel je vriendelijk zijn naar andere mensen? Wees dan vriendelijk naar andere mensen. Wil je graag 1x per week je ouders bellen? Bel je ouders dan 1x per week. De redenatie is simpel, maar de praktijk weerbarstiger. Want ik wil graag vriendelijk zijn, maar het lukt toch moeilijker als ik het druk heb of vermoeid ben. En wat dan? Het is makkelijk om in de valkuil van perfectie te stappen: in die kuil is maar 1 oplossing de juiste; dat creert de angst om fouten te maken. Want stel je voor dat ik het niet haal. Dus ik kan net doen of het niet was gebeurd of het afschuiven op omstandigheden. Ik word een slachtoffer en neem energie bij anderen weg in plaats van die te geven. Alles om mijn imago te redden.
Wat ik heb ervaren is dat de weg naar excellentie vele malen beter werkt. Ieder mens maakt fouten, dus ook ik. Dat is soms zelfs belangrijk. Het is een indrukwekkende manier om te leren en vooruitgang te boeken. Daar hoort dus ook bij dat er (gecalculeerde) risico's kunnen worden genomen. Als ik nu erken dat ik degene ben die mijn eigen gedrag bepaalt, dan ben ik de leider van mijn eigen leven. Hmm, dat klinkt al beter. Ik neem de verantwoordelijkheid op me en hopelijk geef ik energie in plaats van die te nemen. Het is vooral veel menselijker.
Maar ik ben soms nog steeds niet wie ik eigenlijk wil zijn. In het geval van het vriendelijk zijn hoef ik alleen maar te kijken naar de opvoeding van onze kinderen: je zegt 'sorry' als je gedrag hinder oplevert bij een ander: corrigeren dus. En het mooie van de weg van excellentie is dat ik heb gemerkt dat er talloze manieren zijn om de corrigeren. Als ik niet vriendelijk was kan ik ervoor kiezen niets te doen. Wellicht zag de ander dat ik het druk had. Ik kan bellen, mailen, sms-en, msn-en, naar iemand toe gaan, wel of geen attentie meenemen, op mijn blog er een verhaal over schrijven en vast nog veel meer. Fouten maken biedt enorm veel kansen en enorm veel mogelijkheden om te laten zien hoe ik wil zijn.
Socrates schijnt ook gezegd te hebben: the unexamined life is not worth living. En dat maakt het leven nu zo boeiend. |
|
|||||||||||
|
|
